Folklor, który połączył pokolenia. 10 lat Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Łosickiej

Niektóre historie zaczynają się od dźwięku – cichej nuty, która powoli staje się chórem ludzkich głosów. Z biegiem lat zamienia się w pieśń, dojrzewa w ruchu scenicznych kroków i trwa, nawet gdy milkną ci, którzy ją zapoczątkowali. To opowieść utkana z barw, emocji i wspólnego milczenia tuż przed wyjściem na scenę. Opowieść o pasji, która połączyła pokolenia, o tradycji, która wciąż tańczy – bo ktoś kiedyś uwierzył, że kultura ludowa nie przemija, jeśli pozwoli się jej żyć w ludziach.

Tak właśnie dojrzewała historia Zespołu Pieśni i Tańca Ziemi Łosickiej, który w tym roku świętuje swoje dziesięciolecie. Z tej okazji Łosicki Dom Kultury oraz członkowie zespołu zapraszają na Koncert Galowy, który odbędzie się 25 października o godz. 16:00 w sali widowiskowej ŁDK. Wydarzenie będzie wyjątkowym spotkaniem ze sztuką ludową, wspomnieniem artystycznej drogi oraz hołdem dla człowieka, od którego wszystko się zaczęło.

Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Łosickiej powstał we wrześniu 2015 roku.
Jak wspomina Dorota Kozłowska, obecna dyrektor Łosickiego Domu Kultury:

– Pomysł stworzenia zespołu kiełkował w nas od dawna. Jeszcze za czasów, gdy dyrektorem ŁDK był Mirosław Odoszewski, wracaliśmy w rozmowach do marzenia, że Łosice potrzebują własnej muzycznej wizytówki – zespołu, który przypomni o pięknie podlaskiego folkloru. Co roku ogłaszaliśmy nabór… i co roku kończyło się na dwóch odważnych osobach – Monice Moczulskiej i Mariuszu Kucewiczu, dzisiejszym burmistrzu Łosic.

– Mirek jednak się nie poddawał. Próbował tworzyć z nas, pracowników domu kultury, zalążek zespołu. Do dziś pamiętam, jak „zagonił” Waldka Jakubiaka do kontrabasu. Godzinami ćwiczył „Była sobie żabka mała” – z bolącymi palcami, ale z uśmiechem na twarzy. Mnie też próbował przekonać do śpiewu… wtedy jeszcze byłam oporna – śmieje się.

Przełom przyniósł rok 2015 i udział w projekcie Polska–Białoruś–Ukraina. Na potrzeby wyjazdu poproszono Mirosława Odoszewskiego o przygotowanie kilku pieśni ludowych. Zaaranżował je na chór Adoramus, a wykonanie okazało się czymś więcej niż epizodem. Występ na Białorusi pokazał, że w tych melodiach drzemie siła. Tak narodził się Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Łosickiej – z potrzeby serca i miłości do tradycji.

Z czasem wokalna grupa przerodziła się w pełnoprawny zespół pieśni i tańca. W 2017 roku dołączyła część taneczna, a rok później powstała Mała Ziemia Łosicka – dziecięca formacja, dzięki której dziedzictwo regionu jest przekazywane dalej, w ręce najmłodszych.

Przez lata Zespół Pieśni i Tańca Ziemi Łosickiej reprezentował region nie tylko na lokalnych uroczystościach, ale także podczas przeglądów i festiwali w Polsce i za granicą, prezentując bogactwo podlaskiego folkloru w barwnych strojach, pieśniach i układach choreograficznych. Zespół stał się wizytówką Łosic – symbolem przywiązania do korzeni, wspólnoty i dumy z lokalnej tożsamości.

Jubileuszowy koncert będzie podróżą przez najpiękniejsze momenty tych dziesięciu lat – sceniczną opowieścią pełną tańca, pieśni i wspomnień. Na scenie wystąpią zarówno dorośli członkowie zespołu, jak i najmłodsze pokolenie Małej Ziemi Łosickiej.

Tegoroczny jubileusz niesie także głębokie wzruszenie, ponieważ będzie to pierwszy, który zespół świętuje bez swojego kierownika artystycznego. Mirosław Odoszewski zmarł 3 lutego 2025 roku, pozostawiając po sobie spuściznę, której nie da się zamknąć w słowach. Był nie tylko dyrygentem i nauczycielem, lecz także człowiekiem o wielkim sercu, oddanym kulturze i ludziom. Jego wizja połączyła pokolenia, a pasja stała się fundamentem zespołu. Podczas koncertu wspomnienie o nim zabrzmi tak samo mocno, jak każda pieśń i każdy taniec – bo to on nauczył ich śpiewać rytmie tradycji.

Wstęp na wydarzenie jest bezpłatny, jednak ze względu na ograniczoną liczbę miejsc obowiązują wejściówki, które można odebrać w sekretariacie Łosickiego Domu Kultury.

Organizatorzy zapraszają wszystkich mieszkańców regionu, sympatyków zespołu oraz miłośników kultury ludowej do wspólnego świętowania. Ten koncert będzie nie tylko jubileuszem – będzie żywym świadectwem, że tradycja trwa tak długo, jak długo ktoś pragnie ją nieść dalej.